مردى از امام ششم عليه السَّلام سؤال مى كند، فردى در نقطه اى زندگى مى كند كه در بخش اعظم سال در آنجا جز برف و يخ چيزى نيست و قدرت بر غسل ووضو ندارد، امام عليه السَّلام فرمود در حال ضرورت تيمم كند ولى از آنجا كوچ كند ديگر به آنجا باز نگردد كه دين خود را نابود كند.[٢]

يكى از وظايف اسلامى در زمان پيشوايان معصوم اين بود وقتى امامى در مى گذشت، براى شناخت جانشين او، لازم بود، افراد بصير و آگاه از نقاط مختلف جهان، حركت كنند، و به مدينه بيايند و از جانشين امام، كسب آگاهى كنند.

امام صادق عليه السَّلام بر لزوم چنين مهاجرت با آيه و حديثى استدلال مى كند، از يك طرف پيامبر فرموده است:

من مات و لم يعرف إمام زمانه فقد مات ميتة جاهلية: هر كس بميرد و پيشواى زمان خود را نشناسد، مرگ او مرگ دوران جاهليت خواهد بود، و از طرف ديگر قرآن دستور مى دهد:

(فَلَوْلا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرقَة مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِى الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَومَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُون)(توبه/١٢٢).

«چرا از هر قومى، گروهى حركت نمى كنند كه در مسايل دينى بصيرت بيشترى

[١] وسائل الشيعة:١١/٧٥ امير مؤمنان در مذمت گروهى مى فرمايد: «واعلموا انّكم صرتم بعد الهجرة أعراباً»(نهج لبلاغه، خطبه ١٨٧).
[٢] وسائل الشيعة:١١/٧٥ امير مؤمنان در مذمت گروهى مى فرمايد: «واعلموا انّكم صرتم بعد الهجرة أعراباً»(نهج لبلاغه، خطبه ١٨٧).