منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٥٣

حَسَنَةً...) (نحل/٤١).

«آنان كه پس ازمورد ستم قرار گرفتن در راه خدا مهاجرت كرده اند، در اين دنيا جايگاه (و مقام)خوبى به آنها مى دهيم».

٣. (وَالَّذِينَ هاجَرُوا فِى سَبيلِ اللّهِ ثُمَّ قُتِلُوا أوَ ماتُوا لَيَرْزُقَنَّهُمُ اللّهُ رِزْقاً حَسَناً ...)(حج/٥٨).

«آنان كه در راه كسب رضاى خدا ترك وطن كرده اند و آنگاه در اين راه كشته و يا مرده اند، خدا روزى نيكو در بهشت نصيبشان مى كند».

٤. (...فَالَّذِينَ هاجَرُوا وَأُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَأُوذُوا فِى سَبيلى...) (آل عمران/١٩٥).

«آنان كه ترك وطن گفته اند و يا از وطن اخراج شده و در راه من اذيت شده اند».

به همين جهت است كه اين نوع مهاجرت، عبادت خدا و مايه نزديكى به خدا مى باشد، و انسان مى تواند آن را به حساب خدا بگذارد.

دو نوع مقصد

در زمان پيامبر گرامى صلَّى اللّه عليه و آله و سلَّم پس از گسترش اسلام، گروهى خانه خود را ترك مى گفتند تا از طريق شركت در جهاد، به مال و ثروتى دست يابند و در ضمن خود را نيز «مهاجر» قلمداد كنند، پيامبر گرامى صلَّى اللّه عليه و آله و سلَّم درحديث تاريخى خود، آب پاكى روى دست اين گونه افراد ريخت و مهاجر را به دو گروه تقسيم كرد گروهى كه مقصد آنان خدا و رسول او است و گروهى كه مقصد آنها مال دنيا و لذايذ جنسى است، و هر كدام سرانجام به هدفى كه براى آن هجرت كرده اند مى رسند پيامبر درباره اين دو گروه چنين فرمود:

«الأعمال بالنيات ولكل امرئ ما نوى فمن كانت هجرته إلى اللّه ورسوله