انتحار چيز ديگرى نيست، بلكه مقصود اين است كه در تفسير آيه از ديگر نظريه ها غفلت نورزيم وآنها را ناديده نگيريم، چه بسا ممكن است ما را در اتخاذ نظريه و نتيجه گيرى كمك كنند يا ما را به خطاهاى خود واقف سازند.

در اين جا نكته اى كه توجه به آن لازم است اين است كه مفسر در چه زمان بايد به آرا و نظريات موجود در آيه توجه كند. آيا قبلاً بايد، نظريه ها و آرا را پيرامون آيه بررسى نمايد و پس از آگاهى از آنها، تلاش علمى و فكرى را آغاز كند و حق را از باطل جدا نمايد، يا اين كه نخست بايد به تلاش تفسيرى خود بپردازد و در تصميم نهايى به اقوال و ديگر نظرات آنها مراجعه نمايد.

براى يك فرد مبتدى، راه نخست مفيدتر است و در حالى كه براى يك فرد محقق، راه دوم متعين مى باشد، زيرا چه بسا آگاهى از آرا و نظرات، انسان را از تحقيق و بررسى باز دارد.

٩. پرهيز از هر نوع پيشداورى

بررسى آيات قرآن با موضع گيرى هاى قبلى، آفت بزرگ تفسير است، فردى كه با عقايد پيشين، وانديشه هاى ازپيش ساخته خود، به قرآن بنگرد و هدف اين باشد كه براى نظريه خود از قرآن دليلى جستجو كند، يك چنين فرد نمى تواند از مقاصد واقعى قرآن آگاهى پيدا كند و مقصود را به دست آورد.

مفسر بايد با كمال بى طرفى و بدون هر نوع عقيده از پيش ساخته به قرآن بنگرد، تا بر مقاصد قرآن دست يابد.

هر نوع موضع گيرى قبلى، حجاب عظيمى است ميان مفسر ومقاصد قرآن و سبب مى گردد كه مفسر به جاى اين كه عقيده را بر قرآن عرضه بدارد،