هيچ مى دانيد كه تمام صاحبان مذاهب اعم از: مجبره، معتزله، مشبهه، مجسمه، مرجئه و ديگر دارندگان عقايد و مذاهب هر يك بر عقيده و انديشه هاى خود از آيات مختلف قرآن استدلال مى كنند و خود را پيرو قرآن مى دانند. در صورتى كه مجموع اين مذاهب يا جز يكى، همگى باطل بوده و از قرآن به دور مى باشند.

وقتى در ريشه پيدايش اين مذاهب جستجو مى كنيم، مى بينيم كه علت و يا يكى ازعلل پيدايش فرقه هاى گوناگون، اين است كه هر فرقه اى به آيه اى چسبيده و از ديگر آيات كه در آن زمينه وارد شده و مى تواند بيانگر آيه نخست باشد،غفلت ورزيده است.

شكى نيست كه در قرآن آياتى وارد شده است كه اگر به تنهايى مورد بررسى قرار گيرند ما را به انديشه هاى گوناگون مانند جبر، اختيار، تشبيه، تنزيه، تجسيم، و... رهبرى مى كند و هرگز نمى توان گفت كه مجموع اين عقايد ضد و نقيض، مربوط به وحى الهى است و همگى مقاصد قرآن را تشكيل مى دهند در صورتى كه خود قرآن مى فرمايد:

(...وَلَوْكانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللّهِ لَوَجَدُوا فِيهِ اخْتِلافاً كَثيراً) (نساء/٨٢).

«بگو اگر قرآن از جانب غير خدا بود در آن اختلافات فراوانى پيدا مى كردند».

اين گره در صورتى گشوده مى شود كه از هماهنگى آيات و انسجام مجموع آنها با يكديگر غفلت نورزيم و توجه كنيم كه قرآن خود را به دو صفت