(هَلْ يَنْظُرُونَ إِلاّ أَنْ يَأْتِيَهُمُ اللّهُ فِى ظُلَل مِنَ الغَمامِ وَالمَلائِكَةُ وَ قُضِىَ الاََْمُر وَإِلَى اللّهِ تُرْجَعُ الأُمورُ)(بقره/٢١٠).

«يهودان انتظار دارند كه خدا در سايبانهاى ابر با فرشتگان به سوى آنها بيايد (در صورتى كه) كارها يكسره گرديده است(وسرانجام اشخاص معين شده است)و همه كارها به سوى خدا باز مى گردند».

ظاهر اين آيه، خالى از ابهام نيست زيرا آمدن و رفتن از اوصاف جسم است و ذات مقدس خدا از جسم و جسمانيات پيراسته است، در اين صورت بايد ابهام آيه را از طريق ديگر از بين ببريم، يكى از آن طرق، دقت در آيات مشابه است كه مضمون اين آيه در آن تكرار شده است، و مشابه آيه فوق، آيه ٣٣ سوره نحل است كه آشكارا مى رساند كه مقصود از آمدن پروردگار، آمدن دستور الهى است، از عذاب وعقاب، از امر و نهى آنجا كه مى فرمايد:

(هَلْ يَنْظُرُونَ إِلاَّ أَنْ تَأْتِيَهُمُ ا لمَلائِكةُ أَوْ يَأتِى أَمْرُرَبِّكَ كَذلِكَ فَعَلىَ الَّذينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَ ما ظَلَمَهُمُ اللّه وَلكِن كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ) .

«مگر جز اين انتظار دارند كه فرشتگان به سوى آنها بيايند، يا فرمان پروردگارت بيايد، سيره پيشينيان نيز چنين بوده است خدا آنها را ستم نكرده و آنها خود را ستم نمودند».