هرگاه گروهى كه موقع نزول آيه مشمول اين حكم بودند، و تا آخرين لحظه زندگى بر اين صفات و اساس باقى بمانند، به طور مسلم مغفرت و پاداش خدا را جلب خواهند كرد. ولى هرگاه پس از نزول اين آيه و يا پس از رحلت پيامبر گرامى، مسير خود را دگرگون سازند، هرگز نمى توان با اين آيه آنان را سعادتمند و خوش فرجام خواند.

فشرده سخن اين كه: آيات ياد شده و مشابه آنها از يك رضايت نسبى در ظرف مخصوصى حكايت مى كند و هرگز بر آينده افراد گواهى نمى دهد. شاگردى كه از آموزگار خود در هفته معينى نمره انضباط خوبى بگيرد، هرگز اين كار دليل نمى شود كه تا آخر سال تحصيلى نمره انضباط وى بيست است واگر احياناً در هفته هاى آينده وضع خود را دگرگون سازد و نمره سابق دليل بر آن نمى شود كه وى مطلقاً يك شاگرد با انضباطى خواهد بود.

با اين آيات نمى توان تمام اعمال مهاجر و انصار را تصحيح كرد و كارهاى آنان را مطابق كتاب و سنت خواند، بلكه بايد در موقع داورى، اعمال آنان را بر مقياسهاى صحيح داورى عرضه كرد و سپس داورى نمود و اين آيات نسبت به اعمال آينده كاملاً ساكت مى باشد.