«محمّد،پيامبر خداست و آنان كه با او هستند، با كافران سخت و با يكديگر مهربانند... خداوند به آن گروه كه داراى ايمان و عمل صالح باشند، مغفرت و پاداش بزرگ وعده داده است».

اين آيات و آيات ديگر شرط نجات در آخرت و نيل به پاداش هاى اخروى را بقاى ايمان و عمل صالح مى داند و هرگز نام «مهاجر » و «انصار» يا «تابعى» و يا «ايمان و عمل صالح پيشين» را در صورتى كه آينده بسان گذشته نباشد، كافى نمى شمارد.

هيچ گاه گروه سابقان در هجرت و تابعين، بالاتر از پيامبر نخواهند بود و قرآن درباره او چنين مى فرمايد:

(...لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيحْبَطََنَّ عَمَلُكَ وَلتَكُونَنَّ مِنَ الخاسِرِينَ) (زمر/٦٥).

«هرگاه شرك ورزى، اعمال تو باطل مى شود و جزو زيانكاران خواهى بود».

خلاصه سخن اين كه، هيچ گاه رضايت پيشين گواه بر رضايت بعدى نيست، خصوصاً وقتى كه دلايل قطعى بر خلاف آن گواهى دهند، همچنان كه لفظ «اعدّ» بيش از اين دلالت ندارد كه بهشت براى آنان آماده مى باشد، ولى اين آمادگى مشروط به حفظ علل پيشين است و بر چيزى جز آمادگى مشروط دلالت ندارد.

اين لفظ درباره غير اين گروه نيز آمده است مانند:

(إِنَّ الْمُسْلِمينَ وَالمُسْلِماتِ وَالْمُؤْمِنينَ وَالْمُؤْمِنات أَعَدَّ اللّهُ لَهُمْ مَغْْفِرَةً وَأَجْراً عَظِيماً) (احزاب/٣٥).

«خدا براى مردان و زنان مسلمان و مؤمن و... آمرزش و پاداش بزرگ آماده كرده