٢. (وَأَعَدَّ لَهُمْ جَنّات) : «بهشت را براى آنان آماده ساخته است». اين فراز حاكيست كه بهشت براى اين سه گروه آماده مى باشد و گروهى را كه بهشت براى آنان آماده شده است، نمى توان تخطئه كرد، بلكه بايد به حكم همين مضمون عمل آنان را تصويب كرد. خلاصه: از اين كه خداوند از آنان راضى بوده است مى توان بر صحت تمام كارهاى آنان استدلال نمود.

پاسخ: استدلال با اين آيه بر تصويب اعمال آنان، بالاخص بر تصحيح كارهايى كه پس از درگذشت پيامبر مرتكب شده اند، مايه شگفتى و تعجب است. حل مطلب يك چيز است و آن اين كه بدانيم علت رضايت خداوند از اين سه گروه چه بود؟ علت رضايت خداوند از آنان اين بود كه اين سه گروه زودتر از ديگران، به خدا و رسالت پيامبر او ايمان آورده و بر ديگران سبقت جسته و در اقامه پرچم دين و نشر آيين توحيد، پيشگام بودند.

علت خشنودى خدا از اين سه گروه اين است كه بسان ديگران دو چهره نبودند و در عداد منافقان قرار نگرفته بودند.

آنان به خاطر ثبات وايستادگى خود، داراى ايمان و عمل صالح بوده اند از اين جهت توانسته اند رضايت و خشنودى خدا را به سوى خود جلب كنند.

از اين بيان روشن مى شود كه:

اوّلاً: لفظ «من» در جمله (من المهاجرين والأنصار) براى تبعيض