در حالى كه هدف آيات ترسيم مفاهيم عقلى در لباس مسايل محسوس است در اين ميان حقيقت براى برخى از اذهان «مشتبه» شده و معنى واقعى آيه «تشابه» والتباس پيدا مى كند، و براى تعيين مراد واقعى آيه، راهى جز رجوع به آيات محكم كه به روشنى هر نوع رايحه مادى و جسمانى بودن را از ساحت خدا نفى مى كند، وجود ندارد و در اين مورد است كه متشابهات از طريق رجوع به محكمات روشن شده وحقايق، تجلى بيشترى پيدا مى كنند.

در اين موقع مردم بر دو دسته اند:

الف. گروهى كه در قلب آنان ميل به انحراف از حقيقت است واضطراب و طپش در دل دارند، به اين نوع از آيات گرويده و تنها به همين آيات متشابه مى چسبند(فيّتبعُون ماتَشابَه) و سه نوع بهره بردارى نامشروع از آنها مى كنند.

١. بدون مراجعه به محكمات عملاً (نه قلباً) از متشابهات پيروى مى كنند چنان كه مى فرمايد: (فيتبِعون ما تشابه منه) .

٢. هدف از پيروى از خصوص آيات متشابه «فتنه انگيزى» است چنان كه مى فرمايد: (ابتغاء الفتنة) .