توصيف همه آيات قرآن به «استحكام» و «استوارى» ناظر به وجه اول است يعنى سخن خداى حكيم بايد پيوسته، حكيمانه باشد، ولى تقسيم آيات قرآن به محكم و غير محكم به لحاظ وجه دوم يعنى از نظر دلالت آن مى باشد.

و در تفسير «محكم» و «متشابه» توضيح بيشترى در اين باره خواهيم داد.

٣. همه آيات قرآن متشابه است

در حالى كه اين آيه، آيات قرآن را بر دو نوع تقسيم مى كند ولى از برخى از آيات قرآن استفاده مى شود كه همه آيات قرآن «متشابه » است، چنان كه مى فرمايد:

(اللّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الحَدِيثِ كِتاباً مُتشابهاً مَثانِىَ...) (زمر/٢٣).

«خدا بهترين سخن را به تو نازل كرده ، كتابى است متشابه و مكرر» .

بنابراين اگر همه آيات آن متشابه است، در اين صورت تقسيم آيات آن بر دو نوع چه مفهومى مى تواند داشته باشد.

ولى با توجه به لفظ :«مثانى» كه به معنى «مكرر» است مى توان مقصود از «متشابه» بودن سراسر آيات آن را به دست آورد يعنى آيات قرآن از نظر مضمون و سياق شبيه هم بوده و هر يك ديگرى را تأييد و تصديق مى كند و از نظر صياغت و سبك، يك نواخت و از نظر مضمون همانند يكديگرند.

كتـابى كه به عنـوان هدايت و راهنماى جامعـه نـازل شـده است و در هـر مناسبتى به روشنگـرى مى پـردازد و اصـول و معـارف خود را بـه عبارت هاى گوناگون مطـرح مى كند، طبعـاً چنين كتـابى نمى توانـد، خـالى از تكـرار سازنـده و تأكيـدهاى بيـدار كننـده باشـد. از اين جهت آن را با دو