پيامبر گرامى صلَّى اللّه عليه و آله و سلَّم فرمود: حضرت مسيح از كنار قبرى عبور كرد و آگاه شد كه صاحب آن در عذاب است سال بعد، از آن نقطه عبور كرد و آگاه شد كه عذاب از او برطرف شده است، خدا او را از اين كار آگاه ساخت و معلوم شد كه او فرد گنهكارى بود فرزند صالحى داشت وقتى بالغ شد، راهى را اصلاح كرد و به يتيمى جاى داد، خداوند به خاطر عمل فرزندش وى را بخشيد.[٢]

جامع ترين تعبير درباره نسل صالح اين است كه مايه چشم روشنى والدين باشد چنان كه قرآن، در توصيف بندگان خدا چنين مى فرمايد:

(وَالَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنا هَبْ لَنا مِنْ أَزْواجِنا وَذُرِّياتِنا قُرَّةَ أَعيُن...) (فرقان/٧٤).

«آنان كسانى هستند كه مى گويند: پروردگارا براى ما از همسران و فرزندان خود، فرزندانى عطا فرما كه مايه چشم روشنى ما باشند».

[١] صحيح مسلم:٥/٧٣، كتاب وصيت: إذا مات ابن آدم انقطع عنه عمله إلاّ من ثلاثة إلاّمن صدقة جارية أو علم ينتفع به أو ولد صالح يدعوا له.
[٢] نور الثقلين:٣/٣٢٣ـ ٣٢٤.