منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٥٦

الهى (إِنَّ اللّهَ لا يُضيعُ أَجْر المُحْسِنين) : «خدا پاداش نيكوكاران را ضايع نمى كند»، هر نوع ابهام را از مورد «عمل صالح» برطرف مى كند. زيرا:

همان طور كه ملاحظه مى كنيد، قرآن انجام دهندگان «عمل صالح» را «محسنين» خوانده است.

بنابراين در هر نقطه اى كه قرآن اين لفظ و يا ماده آن (حسنه) را به كار برده است آن مورد، عمل صالح، خواهد بود.

بنابراين هر «حسنه اى»، «عمل صالح» است و تمام افراد محسن و نيكوكار، به پا دارندگان «عمل صالح» نيز مى باشند و در اين مورد، تفاوتى ميان اعمال فردى و اجتماعى نيست.

اگر نماز و روزه عمل صالح است مبارزه با كفر و طاغوت و نابود كردن موانع هدايت مردم نيز عمل صالح مى باشد اگر نيايش در دل شب و طواف خانه خدا، عمل صالح است، رسيدگى به وضع بيماران و معلولان و بيوه زنان نيز از مصاديق عمل صالح مى باشد و سنت خدا درباره همگان اين است: (إِنَّ اللّهَ لايُضيعُ أَجْرَ المُحْسِنينَ) و يا (...إِنَّا لا نُضيعُ أَجْرَ الْمُصْلِحينَ) (اعراف/١٧٠).

خداوند پاداش مصلحان را ضايع نمى كند و انجام دهندگان «عمل صالح» خود نيز از مصاديق «مصلحان» هستند همچنان كه از مصاديق «محسنان» نيز مى باشند.