«پيامبرى را براى شما برانگيختيم كه آيه هاى روشنگر خدا را براى شما تلاوت كند تا افراد با ايمان و نيكوكار از تاريكى (كفر و بد كردارى) به محيط روشن گام نهند».

ب. (...وَمَنْ يُؤْمِنْ بِاللّهِ وَيَعْمَلْ صالِحاً يُدْخِلهُ جَنّات تَجْرِى مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهارُ خالِدينَ فِيها أَبَداً قَدْأَحْسَنَ اللّهُ لَهُ رِزقاً)(طلاق/١١).

«آن كس كه به خدا ايمان آورد و عمل نيكو انجام دهد، او را وارد بهشت مى سازد كه از زير درختان آن چشمه ها جارى مى گردد و جاودانه در آنجا هست وخدا روزى نيكو براى او فراهم ساخته است».

فراز نخست مبين نتايج عمل صالح در اين سرا، و فراز دوم بيانگر نتايج در سراى ديگر است.

٥. مايه آمرزش گناهان

الف. كفر و گناه چون بر خلاف فطرت و درخواست درونى انسان است قهراً مايه ضلالت و گمراهى است.

ب. در حالى كه ايمان و عمل صالح بر روال فطرت انسان مى باشند، طبعاً سعادت آفرين بوده و اگر هم موانعى بر سر راه سعادت به نام «سيئه» و «گناه» وجود داشته باشد به وسيله اين دو، مستور يا بخشوده مى شوند.

قرآن در آياتى به هر دو مطلب تصريح كرده و مى فرمايد:

(الَّذينَ كَفَرُوا وَصَدُّوا عَنْ سَبيلِ اللّهِ أَضَلَّ أَعْمالَهُمْ) (محمد/١).

«آنان كه كافر شدند،و از راه حق اعراض كرده (و يا مانع از هدايت ديگران شده اند) خدا اعمال آنان را بى ثمر ساخته است زيرا كفر و گناه بر خلاف فطرت