عمل صالح مفهوم واضح و روشنى دارد كه چندان نياز به توضيح ندارد و ما در زبان فارسى به آن «عمل نيك» مى گوييم و قرآن در مواردى آن را در مقابل «عمل سوء» قرار داده و از اين طريق تفسير آن را به «عمل نيك» تأييد كرده مثلاً در سوره فصلت آيه ٤٦ و سوره جاثيه آيه ١٥ چنين مى فرمايد:

(مَنْ عَمِلَ صالِحاً فَلِنَفْسِِهِ وَمَنْ أَساءَفَعَلْيها وَما رَبُّكَ بِظُلام لِلْعَبيد) .

«هر كس كار نيك انجام دهد به سود خود وهركس كار بد انجام دهد به زيان خود، انجام داده است».

نه تنها در اين دو آيه، عمل صالح در برابر «عمل سوء» قرار گرفته، بلكه در سوره هاى نساء آيه هاى ١٢٣ـ ١٢٤ و انعام آيه ٥٤ و جاثيه آيه ٢١، چنين تقابلى مطرح شده است و براى انسان جاى شك باقى نمى ماند كه عمل صالح همان عمل نيك است كه ضد«عمل بد» مى باشد.

اگر قرآن در اين آيات از اعمال نيك و بد به عمل «صالح و عمل سوء» تعبير آورده، در آيات ديگر به جاى اين دو لفظ، الفاظ «حسنات» و «سيئات» را به كار برده و مى فرمايد: (...إِنَّ الْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئاتِ ذلِكَ ذِكْرى لِلذّاكِرينَ)(هود/١١٤).

«كارهاى نيك، اثر كارهاى بد را از بين مى برد، اين براى يادآوران وسيله يادآورى است».