اين آيات و آيات ديگر كه نفوذ شيطان را در قلوب اولياى الهى نفى مى كند، گواه بر اين است كه مقصود از مداخله شيطان در خواسته هاى پيامبران، سست كردن اراده آنان و بزرگ جلوه دادن موانع كار در نظر آنان نيست.

امّا از نظر خود آيات مورد بحث، آيه دوم و سوم، علت اين مداخله را چنين تفسير مى كند كه ما با اين كار دو گروه را مى آزماييم، يكى گروه هايى كه قلبشان بيمار است و ديگر گروه دانا كه به خدا و آيات او ايمان دارند.

يعنى مداخله شيطان از طريق تحريك مردم بر ضد اهداف پيامبران در گروه نخست، سبب مخالفت آنان با رسولان الهى مى گردد در حالى كه جريان درباره ديگران بر عكس بوده و بر ثبات و استوارى آنان مى افزايد.

از اين كه مداخله شيطان در خواسته هاى پيامبران، اين دو نوع اثر مختلف را دارد، مى رساند كه مداخله شيطان به معنى دوم است، يعنى مداخله، از طريق تحريك مردم بر ضدّ آنان و وسوسه در قلوب دشمنان و ايجاد موانع بر سر راه هدف آنان، صورت مى پذيرد نه اين كه در قلب پيامبران تصرف مى كند، و اراده و تصميم آنان را شل و سست مى نمايد.

تا اين جا معنى مداخله شيطان در تمنيات پيامبران روشن گرديد، اكنون وقت آن رسيده است كه توضيح مطلب دوم، يعنى به توضيح محو خدا آثار اين مداخله را بپردازيم.