پس هرگاه كسى راه طغيان و خودسرى پيش گيرد و آرامش و امنيت عمومى را به هم زند و بر ضد مصالح اجتماع قدم بردارد، بر مسلمانان واجب است با وى بجنگند و او را به سوى حق باز گردانند در برابر اين حكم، مسلمان و غير مسلمان يكسان است.

آرى اگر مسلمان راه تمرد و طغيان و بيدادگرى را پيش گيرد و از عدالت و انصاف دورى گزيند او با حكم خدا مخالف است و بر مسلمانان لازم است با چنين شخصى براى اعلاى كلمه توحيد و گسترش عدل به شكل زير پيكار نمايند.

«اگر دو دسته از مؤمنان كارزار كنند، ميانشان صلح دهيد، اگر يكى از آنها بر ديگرى تجاوز كند با متجاوز بجنگيد تا به فرمان خدا باز آيد، اگر به سوى حق بازگشت، بين آنان به عدالت اصلاح دهيد و انصاف كنيد كه خدا انصاف گران را دوست مى دارد».[١]

وقتى كه اسلام، مسلمانها را امر مى كند كه با مسلمانى كه راه ظلم و ستم را پيش گرفته (براى از بين بردن ظلم و برقرارى عدالت) مبارزه كنند،بى شك به آنها امر خواهد كرد كه براى دفع هر گونه ظلم، مبارزه كنند، به شرط اين كه خودشان به هيچ وجه مرتكب بيدادگرى نشوند.

(وَقاتِلُوا فِى سَبيلِ اللّهِ الَّذِينَ يُقاتِلُونَكُمْ وَلا تَعْتَدُوا إِنَّ اللّهَ لا يُحِبُّ الْمُعْتَدينَ) .[٢]

[١] حجرات/٩.
[٢] بقره/١٩٠.