«اى افراد با ايمان، از دستورهاى خدا و پيامبر و صاحبان فرمان از خود اطاعت كنيد و اگر در مطلبى نزاع واختلاف كرديد، آن را به خدا و رسول او باز گردانيد، اگر به خدا و روز قيامت ايمان داريد(زيرا) اين كار براى شما بهتر و پايان و عاقبت آن نيكوتر است».

جاى شك نيست كه اطاعت از خدا و رسول او، و ارجاع هر نوع اختلاف به هردو، سرانجام نيك و م آل خوبى دارد و مسلمانان را از اختلاف و تشتّت و فرقه گرايى باز مى دارد، در حقيقت حفظ وحدت مسلمانان، فلسفه و تأويل دستورى است كه در آيه ياد شده آمده است.

در سوره اسراء آيه ٣٥ دستور مى دهد كه:

(وَأَوفُوا الكَيْلَ إِذا كِلْتُمْ وَزِنُوا بِالقِسْطاسِ الْمُسْتَقيمِ ذلكَ خَيْرٌ وَأَحسنُ تَأْويلاً) .

پيمانه ها را موقع پيمودن، تمام دهيد و با ترازوى درست بكشيد اين كار براى شما خوب و سرانجام آن نيكو است».

خلاصه: در اين دو آيه دو دستور وارد شده است، يكى رجوع به خدا و پيامبر در موقع اختلاف، ديگرى اداى حقوق مردم با پر كردن پيمانه و توزين درست، آنگاه هر دو دستور، با جمله:(أَحْسَنُ تَأْوِيلاً)مدلل شده است، و نيك فرجامى هر دو دستور بسيـار روشن است زيرا همان طور كه گفته شد، رجوع به خدا و رسول او مايه اتحـاد و يگانگى مى گردد، و درست پيمودن و با ترازوى درست كشيدن، سبب اقـامـه عـدل اجتماعى مى شـود و نيكى هر دو آنچنان واضح است كه نياز به بيان ندارد، در اين دو مورد مصداق تأويل همان مصالح اجتماعى است كه بر عمل اين دو دستور الهى مترتـب مى گردد و