آرى حد و پايان اين مبارزه، برچيده شدن بساط بت و بت پرستى است، امّا هرگز نمى توان براى ايجاد اعتقاد به توحيد، مبارزه كرد، زيرا چيزى مبارزه برمى داردكه فعل و ترك آن در دست انسان باشد، در صورتى كه اعتقاد به يك مذهب در دست كسى نيست كه آن را به جبر و زور بر ديگرى تزريق كند. در چنين مواردى بايد از منطق خرد ودعوت هاى حكيمانه كه قرآن ما را به آن هدايت مى كند پيروى كنيم آنجا كه مى فرمايد:

(ادْعُ إِلى سَبيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوعِظَةِ الحَسَنةِ وَجادِلْهُمْ بِالّتى هِىَ أَحْسَنُ...)(نحل/١٢٥).

«به راه پروردگارت با دليل و برهان وپندهاى دلنشين دعوت كن و با آنان به بهترين راه، بحث و مناظره بنما».

٤. مبارزه با مفسد

اسلام براى اين آمده است كه تا عدالت و آزادى به معنى واقعى در روى زمين تحقق پذيرد و صلح و امنيت در جامعه ها حكم فرما گردد.

به طور مسلم، براى عملى شدن اين رسالت آسمانى، يك منبع نيرو و قدرت لازم است چون خواه ناخواه اشخاصى پيدا مى شوند كه به خاطر نفع شخصى زير بار عدالت نمى روند و در صدد به هم زدن آسايش و امنيت عمومى برمى آيند. بدين ترتيب در جامعه فتنه و آشوب به پا مى سازند از اين جهت براى تأمين عدالت اجتماعى، قدرت و نيرو لازم است تا مردمى را كه از طريق حق منحرف شده اند آنها را به راه راست باز گرداند و از ظلم ستمگران و دشمنى طاغيان، جلوگيرى نمايد. امنيت و صلح را براى عامه مردم حفظ