«يهوديت» و يا «نصرانيت» ابراهيم را از انتساب به اين دو نام پيراسته دانسته و براى آن گروه اولويت قائل شده كه خود را از قيد اين نام ها آزاد سازند و از مكتب ابراهيم كه همان ايمان خالص و توحيد و عمل صالح است پيروى كنند و مى فرمايد:

(ما كانَ إِبْراهِيمُ يَهُودِيّاً وَلاَ نَصْرانِيّاً وَلكِنْ كانَ حَنِيفاً مُسْلِماً وَمَا كانَ مِنَ الْمُشْرِكينَ)(آل عمران/٦٧).

«هرگز ابراهيم يهودى و مسيحى نبود بلكه از آيين حنيف كه همان آيين توحيد است پيروى مى كرد و هرگز از مشركان نبود».

از اين آيات و نظاير آنها استفاده مى شود كه ملت يهود و نصارى خصوصاً ملّت نخست، پيوسته خويشتن را با دو مطلب خوشحال مى ساختند و از انجام فرايض شانه خالى مى كردند و آن دو مطلب عبارتند از:

١. خود را امت برگزيده خدا مى دانستند.

٢. در برابر مسؤوليتهاى مذهبى و فرايض آسمانى كه اساس آن را ايمان خالص وعمل صالح تشكيل مى دهد، تنها به نام يهوديت و نصرانيت اكتفا مى كردند.

و قرآن هر موقع يكى از دو پندار آنها را مطرح نموده است با منطق ويژه خود (همه افراد بشر يكسان هستند و نجات انسانها در ايمان و تسليم واقعى و عمل به فرايض الهى و انجام كار نيك است و بس) سخت آنها را كوبيده است.

آيه مورد سؤال را بررسى كنيم:

روى اين بحث گسترده مفاد آيه مورد بحث كه دستاويز گروهى از منكران