قرآن از آن گروه فاقد ايمان و يا عمل صالح انتقاد مى كند كه بدون احراز لياقت و شايستگى، در انتظار رحمت حق نشسته و مى گويند: (سيغفر لنا):« خداوند ما را مى بخشد»، آنجا كه مى فرمايد:

(فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ وَرِثُوا الكِتابَ يَأْخُذُونَ عَرَضَ هذَا الأَدنى وَيَقُولُونَ سَيُغْْفَرُ لَنا وانْ يَأْتِهمْ عَرَضٌ مِثلهُ يَأْخُذُوهُ...) (اعراف/١٦٩).

«پس از آنها، افرادى وارث كتاب (تورات) گشتند (كه با آن رفتار نيك نكردند) كالاى اين دنياى پست را گرفته (و آن را بر حكم و فرمان خدا مقدم داشتند) و مى گفتند كه ما گنهكاريم خداوند به زودى ما را مى بخشد، اگر باز كالاى مشابه قبلى به دستشان بيفتد باز آن را مى گيرند (و حكم خدا را پشت سر مى اندازند)».

قرآن آن گروه از فرزندان پيامبران را كه حق وراثت را رعايت نكردند و از راه نياكان منحرف گرديدند و نماز را، رها نموده و از خواسته هاى نفس پيروى