بنابراين، اميدوار به رحمت خدا و آمرزش او كسى است كه در سرزمين قلب بذر ايمان بيفشاند، آنگاه آن را با اعمال صالح و اطاعت خدا آبيارى نمايد در اين موقع است كه مى تواند به اميد رحمت بنشيند و در انتظار فرج قرار گيرد.

اينك آياتى كه كار و تلاشهاى صالحانه انسان را، زمينه ساز رجا مى داند:

(إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَالَّذِينَ هاجَرُوا وَجاهَدُوا فِى سَبيلِ اللّهِ أُولئِكَ يَرْجُونَ رَحْمَة اللّهِ وَاللّهُ غَفُورٌ رَحيمٌ)(بقره/٢١٨).

«آنان كه ايمان آورده اند و كسانى كه مهاجرت كرده و در راه خدا جهاد نموده اند به رحمت خدا اميدوارند. خداوند بخشنده و رحيم است».

اين آيه به صراحت كامل گروهى را مستحق رجا و اميد مى داند كه داراى شرايط خاصى باشند از قبيل:

١.( آمنوا): در سرزمين روان، بذر ايمان را بيفشاند.

٢.( والّذين هاجروا): آنان كه از سرزمين كفر به سرزمين اسلام مهاجرت كرده تا بتوانند با امكانات كامل وظايف مذهبى را انجام دهند.

٣.( وجاهدوا فى سبيل اللّه): در راه خدا تلاش و كوشش كنند و با كفر ستيزى خاصى، آيين خدا را در جهان گسترش دهند.

و در آيه ديگر مى فرمايد:

(إِنَّ الَّذِينَ يَتْلُونَ كِتابَ اللّهِ وَأَقامُوا الصَّلاةَ وَأَنْفِقُوا مِمّا رَزَقْناهُمْ سِرّاً وَعَلانِيَةً يَرْجُونَ تِجارَةً لَنْ تَبُورَ) (فاطر/٢٩).

«آنان كه كتاب خدا را تلاوت مى كنند و نماز را به پا داشته اند، و از آنچه روزى