از مضامين اين آيات استفاده مى شود كه ايمان آنچنان كانون نور و روشنى است كه راه زندگى را در جنبه هاى معنوى و مادى براى انسان روشن مى سازد و در هر دو جنبه به انسان نيرو مى بخشد.

نور عمل در سراى ديگر

مسأله «تجسم اعمال»از جمله مسايلى است كه قرآن از آن پرده برداشته است و مى رساند: هر عملى كه از انسان در اين جهان سر مى زند در سراى ديگر به صورت مناسب آن سرا، مجسم مى گردد تو گويى واقعيت عمل يكى است و لباس و صورت آن در هر نشأتى، مناسب آن نشأت مى باشد، مثلاً نماز در جهان ماده و طبيعت، به صورت يك رشته حركات واذكار جلوه مى كند، ولى در جهان برزخ به صورت يك موجود زيبا و نورانى تجلى مى نمايد. حتّى كسانى كه چشم برزخى دارند، مى توانند در همين جهان، صورت برزخى عمل خود را مشاهده نمايند.

قرآن مجيد به اين حقيقت در آياتى تصريح مى كند كه ما برخى را يادآور مى شويم:

(كَلاّ لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ اليَقين * لَتَرَوُنَّ الْجَحيمَ) (تكاثر/٥ـ٦).

«اگر «علم يقين» داشتيد( در همين جهان) دوزخ را مى ديديد».

«علم يقين» پايه خاصى از آگاهى است كه اگر انسان به آن پايه از آگاهى برسد، پديده هاى برزخى حتى امور مربوط به سراى ديگر را، از اين نقطه مشاهده مى كند.

٢. (يَومَ يُحْمى عَلَيْها فِى نار جَهَنَّم فَتُكْوى بِها جِباهُهُمْ وَجُنُوبُهُمْ