«رضوان» است كه در نزد اهل دل و معنى، جذبه و كشش خاصى دارد. و براى اهل كمال، لذتى بالاتر از تحصيل آن نيست و نهايت آرزوى هر عارف اين است كه اعمال بدنى و قلبى او مظهر رضاى حق باشد و قرآن اين لفظ را به صورت هاى:

(رضوان اللّه) ، (رضوان من اللّه) ، (رضوانه) ، (رضوان) و (رضواناً) به كار مى برد[١] از باب نمونه :

(...تَراهُمْ رُكَّعاً سُجَّداً يَبْتَغُونَ فَضلاً مِنَ اللّهِ وَرِضْواناً...) (فتح/٢٩)

«پيامبر و ياران او را در حال ركوع و سجود مى بينى كه خواهان كرم خدا و خشنودى او مى باشند».

٤. اخلاص در عمل

«خلوص» در لغت عرب به چيزى مى گويند كه با غير خود آميخته نباشد و در يك رشته از آيات قرآن روى «اخلاص در دين» تأكيد شده است و جمله هايى از قبيل (وَأَخْلصوا دينهم للّه) ، (فاعبدوا اللّه) ، (مخلصاً له الدين) ، (مخلصاً له دينى) و (مخلصين له الدين[٢])وارد شده است.

اكنون بايد ديد مقصود از «اخلاص در دين» چيست؟ در اين آيات دو احتمال وجود دارد كه احتمال نخست از احتمال دوم روشن تر است، اينك هر

[١] در اين مورد به سوره آل عمران /١٥، ١٦٢ و١٧٤; مائده/٢و١٦; توبه /٢١، ٧٢ و١٠٩; محمد/٢٨ ;فتح/٢٩; حديد/٢٠و ٢٧ وحشر/٨ مراجعه فرماييد.
[٢] به سوره هاى بقره/١٣٩; نساء/١٤٦; اعراف/٢٩; زمر/٢، ١١و ١٤ مراجعه فرماييد.