منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٤١

مى كشد و اعمال نيك انسان را تباه مى سازد و از اين جا است كه، اهل معرفت مى گويند:

«آخر ما يخرج من رؤوس الصديقين حبّ الرئاسة».[١]

«آخرين پيوند نفسانى كه از مغز افراد صديق بيرون مى آيد، مقام و رياست خواهى است».

در آفت بودن غريزه حب جاه كافى است كه از نظر قرآن، جاه طلبى با رستگارى در سراى ديگر قابل جمع نيست آنجا كه مى فرمايد:

(تِلْكَ الدَّارُ الآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لا يُريدُونَ عُلُوّاً فِى الأَرْضِ ولاَ فساداً...)(قصص/٨٣).

«سراى ديگر را از آن گروهى قرار مى دهيم كه برترى طلب و مفسد نباشند».

امام هشتم عليه السَّلام به معمر بن خلاّد فرمود: ضرر دو گرگ درنده در گله اى كه شبان هاى آن، از آن غفلت كرده اند بيش از ضرر رياست خواهى در دين مسلمان نيست.[٢]

قرآن ضررهاى فردى و اجتماعى ريا را ضمن مثلى بيان مى كند، اكنون وقت آن رسيده است كه با طرح آن مثل، با مفاسد همه جانبه آن آشنا شويم:

ريا در عمل

قرآن، در حالى كه امت اسلامى را به اخلاص در عمل و كار براى خدا دعوت مى كند، از رياكارى و ظاهر سازى كه اثر مستقيم ريا است به شدت