همان طور كه آب دريا در كاسه اى نمى گنجد، همچنين اقيانوس معارف قرآن نيز در انديشه كوچك ما نمى گنجد، و در قالب الفاظ در نمى آيد و هر نوع تعريف از قرآن مى تواند اشاره اى به بخشى از عظمت او باشد.

بهترين معرف قرآن، خود او، و گفتار حامل وى، پيامبر گرامى صلَّى اللّه عليه و آله و سلَّم مى باشد، هرگاه مجموع آياتى را كه پيرامون خود قرآن سخن گفته است، در يك جا گرد آوريم به عظمت اين كتاب، از طريق خود او بهتر آگاه مى شويم و به حق بايد معرف سخن خدا خود او باشد، و اگر مجموع سخنانى را كه پيامبرصلَّى اللّه عليه و آله و سلَّم و يا ديگر پيشوايان معصوم عليهم السَّلام درباره قرآن گفته اند، مورد بررسى قرار دهيم، قرآن در نظر ما عظمت و جلوه ديگرى خواهد داشت.

اكنون نمونه هايى را درباره معرفى قرآن، از خود كتاب آسمانى، نقل مى كنيم،تنها نمونه هايى را، نه همه و نه اكثر آن را:

١. (ذلِكَ الكِتابُ لا رَيْبَ فِيهِ هُدَىً لِلْمُتَّقينَ) (بقره/٢).

«اين كتابى است كه در استوارى آن ترديدى نيست و راهنماى پرهيزگاران است».

٢. (...قَدْ جاءَكُمْ مِنَ اللّهِ نُورٌ وَكِتابٌ مُبينٌ) (مائده/١٥).

«از جانب خدا براى شما نور و روشنى بخش تاريكى ها و كتاب آشكار آمده است».

٣. (...قَدْ جاءَكُمْ بُرهانٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَأَنْزَلْنا إِلَيْكُم نُوراً مُبِيناً) (نساء/١٧٤).

«از طرف پروردگار شما، گواهى آمده و به سوى شما نور روشنى بخش فرود آمده است».