المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٣٦٥ - تقسيم صفت

شاهد در « اثنين » است كه صفت براى الهين بوده و مؤكّد آن مى‌باشد.

قوله: هو و الوصف بمعنا: يعنى بمعنا واحد.

قوله: و لمّا كان احد التوابع: ضمير در « كان » به نعت راجع است.

قوله: لا يتقدّم اصلا: يعنى لا يتقدّم على موصوفه.

قوله: فتحرير رقبة: آيه (٩٢) از سوره نساء.

قوله: الحمد للّه ربّ العالمين: آيه (١) از سوره فاتحة الكتاب.

قوله: لا تتّخذوا الهين اثنين: آيه (٥١) از سوره نحل.

متن: «٥٠٨»

تجزيه و تركيب‌

فاء: عاطفه.

ليعط: امر غائب، مجهول، نائب فاعلش ضميرى است كه به نعت راجع است.

فى: حرف جارّ.

التعريف: مجرور به « فى » ، متعلّق به « فليعط ».

واو: عاطفه.

التنكير: معطوف به « التعريف ».

ما: موصوله، مفعول دوّم براى « فليعط ».

لام: حرف جارّ.

ما: موصوله، مجرور به لام، متعلّق به استقرّ، صله و عائد براى « ما ».

تلى: فعل ماضى، مفرد، مذكّر، غائب، صله و عائد براى « ما ».

كاف: حرف جارّ، مجرورش « قولك » است كه حذف شده.

امر: فعل امر، حاضر، مفرد، مذكّر.

باء: حرف جارّ بمعناى الصاق.

قوم: مجرور بباء، متعلّق به امرر، موصوف.

كرما: صفت براى « قوم » ، الفش الحاقى است.

ترجمه‌

لازم است از نظر تعريف و تنكير آنچه به ما قبل نعت داده شده بآن نيز اعطاء