المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٣٢٣ - حكم نعم و بئس

قوله: اسميّتان محكيّتان: مقصود اينست كه جمله نعم الرجل يا بئس الرجل علم شده‌اند براى مدح و ذم همانطورى كه جمله « تأبّط شرّا» محكيّه و علم است براى شخصى.

قوله: نعم المولى و نعم النصير: آيه (٤٠) از سوره انفال.

قوله: عقبى الكرما: كلمه « كرماء » بفتح كاف و سكون راء و الف ممدوده جمع كريم مى‌باشد.

قوله: بئس للظالمين بدلا: آيه (٥٠) از سوره كهف.

متن: «٤٨٨»

تجزيه و تركيب‌

واو: استيناف.

جمع: اسم، مضاف، مبتداء.

تمييز: مضاف اليه.

واو: عاطفه.

فاعل: اسم فاعل، معطوف به « تمييز » ، موصوف.

ظهر: فعل ماضى، مفرد، مذكّر، غائب، صفت براى « فاعل ».

فيه: جارّ و مجرور، متعلّق به « قد اشتهر».

خلاف: مبتداء.

عنهم: جارّ و مجرور، متعلّق به « خلاف ».

قد اشتهر: خبر براى « خلاف » و جمله « خلاف عنهم قد اشتهر فيه» خبر است براى « جمع تمييز و فاعل».

ترجمه‌

جمع نمودن بين تمييز و فاعلى كه اسم ظاهر است در آن مشهور شده است كه اختلاف مى‌باشد.

متن: «٤٨٩»