المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٥٩٧ - تتمه كلام در نون تأكيد

صرف: اسم، مضاف، مفعول براى « منع ».

الّذى: اسم، موصول، مضاف اليه.

حواه: فعل و فاعل و مفعول، صله و عائد براى « الّذى ».

كيفما: اسم شرط.

وقع: فعل شرط و جواب آن به قرينه « منع صرف الّذى» محذوف مى‌باشد.

ترجمه‌

الف تأنيث بطور مطلق باعث غير منصرف شدن اسمى مى‌شود كه مشتمل برآنست.

متن: «٦٥١»

تجزيه و تركيب‌

واو: عاطفه.

زائدا: اسم، تثنيه، مضاف، معطوف به « الف التأنيث».

فعلان: مضاف اليه براى « زائدا » ، متضايفان مبتدا مى‌باشند و خبر آنها يمنعان من الصرف است كه محذوف مى‌باشد.

فى: حرف جرّ.

وصف: مجرور به « فى » ، متعلّق باستقرّ، حال است از « زائدا » ، موصوف.

سلم: فعل ماضى، مفرد، مذكّر، غائب، صفت براى « وصف ».

من: حرف جرّ.

ان: از حروف ناصبه، عامل، مبنى.

يرى: فعل مضارع، مجهول و ضمير مستتر در آن نائب فاعلش مى‌باشد، با ناصب در تأويل مصدر و مجرور است به « من » متعلّق به « سلم ».

باء: حرف جرّ.

تاء: مجرور به « باء » ، متعلّق به « ختم » ، مضاف.

تأنيث: مضاف اليه.

ختم: فعل ماضى، مفرد، مذكّر، غائب، مجهول.

ترجمه‌

و الف و نون زائد در فعلان موجب غير منصرف شدن وضع بوده كه از ختم شدن‌