المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٥١٢ - فصل مبحث مناداى مضاف به ياء متكلم و احكام آن و حكم مضاف به مضاف بياء متكلم

ب: مفتوح و اين البتّه بيشتر است و ورودش در كلمات اكثر مى‌باشد.

بايد توجّه داشت كه « تاء » در ايندو عوض از « ياء متكلّم» بوده فلذا جمع بين هردو غير ممكن است.

قوله: و فيه المضاف الى المضاف الخ: ضمير در « فيه » به فعل راجع است.

قوله: الى المضاف اليها: ضمير در « اليها » به ياء متكلّم راجع است.

قوله: ظبى: اين كلمه اگرچه آخرش « ياء » است ولى چون ما قبل ياء حركت مجانس وجود ندارد لاجرم كلمه مزبور صحيح تلقّى مى‌شود.

قوله: احسنها ان تحذف: ضمير در « احسنها » به اوجه خمسه راجع است.

قوله: للدّلالة عليها: ضمير در « عليها » به « الياء » راجع است.

قوله: و يليه ان تثبتها ساكنة: ضمير منصوبى در « يليه » به وجه اوّل راجع بوده و ضمير مفعولى در « تثبتها » به ياء عود مى‌كند.

قوله: و احذفها نحو عبد: ضمير در (احذفها) به « الف » راجع است.

قوله: و احسن منه لا يحذف: ضمير در « منه » به حذف الف راجع است.

قوله: نحو عبديا: الفش الحاقى است.

قوله: بنيّتها: يعنى نيّت اضافه.

قوله: و منه: يعنى و از قسم پنجم.

قوله: ربّ السّجن احبّ الىّ: آيه (٣٣) از سوره يوسف.

قوله: على الالف المنقلبة عنها: ضمير در « عنها » به ياء راجع است.

قوله: عرض: يعنى ورد.

متن: «٥٩٥»

تجزيه و تركيب‌

واو: استينافيّه.

فل: مبتداء.

بعض: مضاف، خبر.

ما: موصوله، مضاف اليه.

يخصّ: فعل مضارع، مفرد، مذكّر، غائب، مجهول، صله و عائد براى « ما ».