المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٥٨٨ - مبحث نون تأكيد خفيفه و ثقيله

بنابراين قبل از الف را فتحه و پيش از ياء را كسره و حرف سابق براو را ضمّه بايد داد.

سپس مصنّف گويد:

و بعد از آوردن نون تأكيد ضمير را حذف كن مگر آنكه ضمير الف باشد.

شارح گويد:

در صورتى كه ضمير الف بوده يعنى فعل به صيغه تثنيه آمده باشد پس از الحاق نون تأكيد الف را لازم است ثابت نگه داشت ولى در غير اين صورت يعنى اگر فعل به صيغه مفرد مؤنّث بوده كه ضمير متّصل بآن ياء باشد و يا به صيغه جمع آمده كه ضمير فاعلى واو محسوب شود البته پس از الحاق نون تأكيد ياء و واو را بايد ساقط نمود مانند:

اضربنّ يا قوم (اى قوم و گروه البتّه البتّه بزنيد).

كلمه « اضربنّ » در اصل « اضربوا » بود و پس از الحاق نون تأكيد « واو » را از آن حذف مى‌كنيم مى‌شود اضربنّ.

و نظير:

اضربنّ يا هند (اى هند البتّه البتّه بزن).

كلمه « اضربنّ » در اصل اضربى بود و پس از الحاق نون تأكيد « ياء » را از آن حذف كرديم شد اضربنّ.

و امّا مثال الحاق نون به تثنيه و ابقاء الف آن بعد از تأكيد مانند:

اضربانّ يا زيدان (البتّه البتّه شما دو زيد بزنيد).

مصنّف گويد:

و اگر در آخر فعل الف باشد پس قرار بده آخر آن فعل را ياء در حالى كه فعل غير از ياء و واو را رفع داده باشد همچون: اسعينّ سعيا.

شارح گويد:

مقصود اينست كه فعل اگر ناقص الفى بود همچون: يسعى و يحيى و امثال ايندو در صورتى كه غير ياء و واو را رفع داده باشد يعنى صيغه تثنيه و جمع و مفرد مؤنّث مخاطبه نباشد لازم است در وقت الحاق نون بآن الف بياء قلب شود مانند:

اسعينّ سعيا (البتّه البتّه سعى كن سعى كردنى)، ارضينّ (البتّه البتّه خشنود