المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٥٨٧ - مبحث نون تأكيد خفيفه و ثقيله

يعنى: و آن كسى كه پس از اين امر صد شتر را به سى شتر تبديل كننده است چقدر شايسته و زيبنده است كه هميشه فقير و بى‌چيز باشد و البتّه سزاوار بطول و دوام فقر است.

شاهد در الحاق نون تأكيد است بفعل تعجّب يعنى « احريا » چه آنكه اصلش « احرين » بوده، نون را بالف قلب نموده‌اند و بهر تقدير اين تأكيد در غايت شذوذ و قلّت مى‌باشد.

و از اين مورد شاذّتر نيز آنست كه اسم فاعل را با نون تأكيد كنند چنانچه در قول شاعرى از قبيله هذيل اينطور آمده:

يعنى: خبر بده من را اى مرد اگر بياورد آن زن پسر جوانى را كه تزويج كند او را در حالى كه لطيف بدن و نازك اندام و موى او شانه كرده و افشان باشد و جامه‌هاى يمنى به بركرده.

و براى او مالى كه قابل بوده ديده نشده باشد آيا البتّه البتّه گوينده: احضروا الشهودا (يعنى حاضر كنيد كسانى چند را تا گواه باشند برازدواج اين دو جوان) هستى يا انكار آنرا كرده و ادّعاء مى‌كنى آن زن همسر تو مى‌باشد.

شاهد در الحاق نون تأكيد به اسم فاعل يعنى « قائل » مى‌باشد كه بسيار شاذ و نادر است.

مصنّف گويد:

آخر فعلى را كه با نون تأكيد نموده‌اى مفتوح ساز همچون ابر زن.

شارح گويد:

و نيز مانند: اخشينّ، ارمينّ، اغزونّ.

چنانچه مى‌بينيم در تمام اين افعال حرف ما قبل نون تأكيد مفتوح مى‌باشد.

مصنّف گويد:

هيئت و شكل حرفى كه قبل از ضميرى كه از حروف لين است واقع شده را به حركت هم‌جنس آن درآور و اين حركت قبلا دانسته شد.

شارح گويد: