المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٤٣٦ - او و معانى آن

ما: كافّه از عمل جرّ.

عاقبت: فعل ماضى، مفرد، مؤنث، غائب و ضمير فاعلى به « او » راجع است.

الواو: مفعول براى « عاقبت ».

لم يلف: فعل مضارع مجزوم.

ذو: اسم، مضاف، فاعل براى « لم يلف».

النطق: مضاف اليه.

للبس: جارّ و مجرور، متعلّق به « لم يلف».

منفذا: مفعول براى « لم يلف».

ترجمه‌

بسا « او » بجاى « واو » در كلام مى‌آيد مشروط باينكه متكلّم نداند كه مستمع باشتباه مى‌افتد.

متن: «٥٥٣»

تجزيه و تركيب‌

واو: استيناف.

مثل: مضاف، مبتداء.

او: مضاف اليه.

فى: حرف جرّ.

القصد: مجرور به « فى » ، متعلّق به « مثل ».

امّا: خبر، موصوف.

الثانية: صفت براى « امّا ».

فى: حرف جرّ.

نحو: مجرور به « فى » مضاف و مضاف اليه آن « قولك » است كه محذوف مى‌باشد.

امّا: حرف غير عاطف براى تفصيل.

ذى: مفعول است براى فعل مقدّر.

واو: عاطفه.