المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٣٧٣ - حكم صفت با موصوف

تقدير آن مررت برجل كان فى الدّار مى‌باشد، پس « فى الدار» كه صفت براى « رجل » است متعلّق به فعل محذوف يعنى « كان » مى‌باشد.

متن: «٥١٢»

تجزيه و تركيب‌

واو: عاطفه.

امنع: فعل امر، حاضر.

هنا: ظرف، متعلّق به « امنع ».

ايقاع: اسم، مضاف، مفعول براى « امنع ».

ذات: مضاف اليه، مضاف.

الطّلب: مضاف اليه.

واو: عاطفه.

ان: شرطيّه.

اتت: فعل ماضى، مفرد، مؤنّث، غائب، فعل شرط، محلّا مجزوم است به « ان ».

فاء: رابطه جواب.

القول: مفعول است براى فعلى كه « اضمر » مفسر آن مى‌باشد و جمله جواب شرط است.

اضمر: فعل امر، مفسر فعل مقدّر.

نصب: فعل مضارع مجزوم به « ان » مقدّره در جواب امر و تقدير كلام چنين است: ان اضمرت القول فانت تصب.

ترجمه‌

از آمدن جمله طلبيّه بعنوان صفت منع نما و اگر آمد پس قول را قبل از آن مقدّر بگير كه به صواب رفته‌اى.

متن: «٥١٣»