آنها بيان مى‌گشت، انكار مى‌كردند»!. «١»
***
و از آنجا كه قرآن، معمولًا نيك و بد را در برابر هم قرار مى‌دهد، تا با مقايسه، وضع هر دو روشن شود، آيه بعد، از بهشتيان سخن گفته، مى‌فرمايد:
«بهشتيان در آن روز، قرارگاهشان بهتر و استراحتگاهشان نيكوتر است» «أَصْحابُ الْجَنَّةِ يَوْمَئِذٍ خَيْرٌ مُسْتَقَرّاً وَ أَحْسَنُ مَقِيلًا».
معنى اين سخن، آن نيست كه دوزخيان وضعشان خوبست و بهشتيان وضعشان از آنها بهتر، زيرا صيغه «افعل تفضيل» گاه در مواردى به كار مى‌رود كه: يك طرف به كلى فاقد آن مفهوم است و طرف ديگر واجد، مثلًا در سوره «فصلت» آيه ٤٠ مى‌خوانيم: أَ فَمَنْ يُلْقى‌ فِي النَّارِ خَيْرٌ أَمْ مَنْ يَأْتِي آمِناً يَوْمَ الْقِيامَةِ:
«آيا كسى كه در آتش افكنده مى‌شود بهتر است يا كسى كه روز قيامت در نهايت امنيت وارد محشر مى‌شود»؟!
«مُسْتَقَر» به معنى قرارگاه و «مَقِيْل» به معنى «محل استراحت در نيمه روز» است (از ماده «قيلوله» به معنى خواب نيم روز آمده است).
***