تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٥
تفسير:
گمراهتر از چهارپايان
جالب اين كه: قرآن مجيد در آيات اين سوره، سخنان مشركان را يك جا نقل نمىكند، بلكه بخشى از آن را نقل كرده، به پاسخگوئى و اندرز و انذار مىپردازد، پس از آن بخش ديگرى را، به همين ترتيب ادامه مىدهد.
آيات مورد بحث، بازگو كننده نمونه ديگرى از منطق مشركان و كيفيت برخورد آنها با پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و دعوت راستين او است.
نخست مىگويد: «آنها هنگامى كه تو را مىبينند، تنها كارى كه انجام مىدهند اين است كه: به باد مسخرهات گرفته، مىگويند: آيا اين همان كسى است كه خدا او را به عنوان پيامبر مبعوث كرده است»؟ «وَ إِذا رَأَوْكَ إِنْ يَتَّخِذُونَكَ إِلَّا هُزُواً أَ هذَا الَّذِي بَعَثَ اللَّهُ رَسُولًا».»
چه ادعاى بزرگى مىكند! چه حرف عجيبى مىزند! راستى مسخره است!
ولى نبايد فراموش كرد كه: پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله همان كسى بود كه قبل از رسالت، چهل سال در ميان آنها زندگى كرد، به امانت، صداقت، هوش و درايت معروف بود، اما هنگامى كه سران كفر، منافعشان به خطر افتاد، همه اين مسائل را به دست فراموشى سپردند، و با سخريه و استهزاء، مسأله دعوت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله را با آن همه شواهد و دلائل گويا، به باد مسخره گرفتند، و حتى او را متهم به جنون كردند!
***
آن گاه قرآن در ادامه گفتار مشركان، و از زبان آنها چنين نقل مىكند: