قوم نوح نيز، چنان كه مى‌دانيم، مردمى سخت لجوج و متكبر و خود برتربين بودند.
و قوم عاد و ثمود، تكيه بر قدرت خويشتن داشتند.
اصحاب الرس در گردابى از فساد مخصوصاً همجنس‌گرائى زنان، و قوم لوط در منجلابى از فحشاء، مخصوصاً همجنس‌گرائى مردان غوطه‌ور بودند، و همگى از جاده توحيد، منحرف و در بى‌راهه‌ها، سرگردان.
قرآن مى‌خواهد به مشركان عصر پيامبر صلى الله عليه و آله و همه انسان‌ها در طول تاريخ هشدار دهد، هر قدر قدرت داشته باشيد و توانائى و مكنت، و هر اندازه مال و ثروت و زندگى مرفّه، آلودگى به شرك و ظلم و فساد، طومار زندگانيتان را در هم خواهد پيچيد، و همان عوامل پيروزى شما، عامل مرگتان مى‌شود!.
فرعونيان و قوم نوح با آبى كه مايه حيات بود، نابود شدند، قوم عاد به وسيله طوفان و بادها كه آن هم در شرائط خاصى مايه حيات است، قوم ثمود با ابرى صاعقه‌بار، و قوم لوط با بارانى از سنگ كه بر اثر صاعقه و يا به گفته بعضى آتشفشان به وجود آمده بود، و اصحاب الرس طبق ذيل همان روايت فوق، به وسيله آتشى كه از زمين برخاست، و شعله‌اى كه از ابرى مرگبار فرو ريخت نابود گشتند، تا اين انسان مغرور، به خود آيد و راه خدا و عدالت و تقوا را پيش گيرد.
***