تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٩٥

و بسيار رحيم و مهربان.
همان خداوندى كه توصيف او را به عزيز و رحيم در پايان سرگذشت انبياى پيشين شنيدى.
همان خداوندى كه با قدرتش، ظلم فرعونيان، غرور نمروديان، خودخواهى و كبر قوم نوح، دنياپرستى قوم عاد و هوسبازى قوم لوط را در هم شكست، و اين انبياى بزرگ و مؤمنانى را كه در اقليت قرار گرفته بودند، رهائى بخشيد و مشمول رحمتش ساخت.
***
«همان خدائى كه تو را به هنگامى كه برمى‌خيزى مى‌بيند» «الَّذِي يَراكَ حِينَ تَقُومُ».
***
«و حركت تو را در ميان سجده كنندگان مشاهده مى‌كند» «وَ تَقَلُّبَكَ فِي السَّاجِدِينَ».
***
آرى «او است خداى شنوا و دانا» «إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ».
و به اين ترتيب، بعد از توصيف خداوند به عزيز و رحيم، سه وصف ديگر كه هر يك از ديگرى دلگرم كننده‌تر، و اميدبخش‌تر است در اين آيات آمده است.
خدائى كه زحمات پيامبر صلى الله عليه و آله را مى‌بيند، و از قيام و سجده و حركت و سكون او با خبر است.
خدائى كه صداى او را مى‌شنود.
و خدائى كه از خواسته‌ها و نيازهاى او آگاه است.