تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤
آنها به سطح زمين مىريختند، و نتيجه خرابكارى آنها معلوم بود.
اگر خود انسان در مسير كوچكترين قطعه اين اجرام سماوى، واقع شود، شدت حرارت آنها كه با سرعتى معادل نود برابر سرعت گلوله حركت مىكنند، او را تكهپاره و متلاشى مىسازد.
غلظت هواى محيط زمين، به اندازهاى است كه اشعه كيهانى را تا ميزانى كه براى رشد و نمو نباتات لازم است، به سوى زمين عبور مىدهد، و كليه ميكربهاى مضر را در همان فضا معدوم مىسازد، و ويتامينهاى مفيد را ايجاد مىنمايد.
با وجود بخارهاى مختلفى كه در طى قرون متمادى از اعماق زمين بر آمده و در هوا منتشر شده است، و غالب آنها هم گازهاى سمى هستند، مع هذا هواى محيط زمين آلودگى پيدا نكرده، و هميشه به همان حالت متعادل كه براى ادامه حيات انسانى مناسب باشد، باقى مانده است.
دستگاه عظيمى كه اين موازنه عجيب را ايجاد مىنمايد، و تعادل را حفظ مىكند، همان دريا و اقيانوس است كه: مواد حياتى، غذائى، باران، اعتدال هوا، گياهان و بالاخره وجود خود انسان از منبع فيض آن سرچشمه مىگيرد، هر كس كه درك معانى مىكند، بايد در مقابل عظمت دريا سر تعظيم فرود آورد و سپاس گزار موهبتهاى آن باشد! ...
***
٢- تناسب و تعادل
تناسب عجيب و تعادل بسيار دقيقى كه بين «اكسيژن» و «اسيد كربونيك» بر قرار گرديده، تا حيات حيوانى و گياهى به وجود آيد، جلب توجه همه متفكرين را كرده، و آنها را به انديشه واداشته است.