نكته‌ها:
١- وحدت رهبرى
در نخستين آيه مورد بحث، اين سخن پروردگار را خوانديم كه: «اگر مى‌خواستيم، در هر شهر و ديارى، پيامبرى انذار كننده مبعوث مى‌كرديم ولى چنين نكرديم».
اين مسلماً به خاطر آن است كه پيامبران رهبران امت‌ها هستند و مى‌دانيم تفرقه در مسأله رهبرى، موجب تضعيف هر امت و ملت است، مخصوصاً در آنجا كه سخن از خاتميت در ميان است، و بايد رهبرى تا پايان جهان، تداوم يابد اهميت تمركز و وحدت آشكارتر مى‌شود.
رهبر واحد، مى‌تواند تمام نيروها را متحد سازد، و به آنها انسجام و وحدت برنامه دهد، و در حقيقت مسأله وحدت رهبرى، انعكاسى است از حقيقت توحيد در اجتماع انسانى كه نقطه مقابل آن يك نوع شرك و تفرقه و نفاق است.
و اگر در آيه ٢٤ سوره «فاطر» مى‌خوانيم: وَ إِنْ مِنْ أُمَّةٍ إِلَّا خَلا فِيها نَذِيرٌ: «هر امتى پيامبرى انذار كننده داشته» هيچ گونه منافاتى با بحث فوق ندارد؛ زيرا سخن از امت است، نه از اهل هر شهر و هر ديار.
از مقام پيامبران كه بگذريم، در رده‌هاى پائين‌تر رهبرى نيز، همين اصل حاكم است، و ملت‌هائى كه از نظر رهبرى گرفتار تجزيه شده‌اند علاوه بر ضعف و زبونى، به تجزيه در ساير شئونشان انجاميده است.
***
٢- قرآن وسيله جهاد كبير
«جهاد كبير» تعبير گويائى است از اهميت برنامه يك مبارزه سازنده الهى.
جالب اين كه: در آيات فوق، اين عنوان به قرآن داده شده است، و يا به