بعضى به معنى شكر.
بعضى به معنى خواندن خدا در سختى‌ها و شدائد، تفسير كرده‌اند اما ريشه همه اينها همان ايمان، و توجه به پروردگار است.
بنابراين، مفهوم آيه، چنين مى‌شود: آنچه به شما وزن و ارزش و قيمت در پيشگاه خدا مى‌دهد، همان ايمان، توجه به پروردگار و بندگى او است.
سپس مى‌افزايد: «شما تكذيب آيات پروردگار و پيامبران خدا كرديد، و اين تكذيب، دامان شما را خواهد گرفت، و از شما جدا نخواهد شد» «فَقَدْ كَذَّبْتُمْ فَسَوْفَ يَكُونُ لِزاماً».
ممكن است چنين تصور شود: ميان آغاز و پايان آيه، تضادى وجود دارد و يا حداقل ارتباط و انسجام لازم ديده نمى‌شود، ولى با كمى دقت روشن مى‌شود، منظور اصلى اين است: شما در گذشته آيات خدا و پيامبران او را تكذيب كرديد اگر به سوى خدا نيائيد، و راه ايمان و بندگى او را پيش نگيريد، هيچ ارزش و مقامى نزد او نخواهيد داشت، و كيفرهاى تكذيبتان قطعاً دامانتان را خواهد گرفت. «١»