چه تعبير زيبا و جالبى، «شب را لباس قرار داد ...» اين پرده ظلمانى، نه تنها انسان‌ها كه تمام موجودات روى زمين را در خود مستور مى‌سازد و آنها را همچون لباس، محفوظ مى‌دارد و همچون پوششى كه انسان به هنگام خواب براى ايجاد تاريكى و استراحت از آن استفاده مى‌كند، او را در برمى‌گيرد.
آن گاه اشاره به نعمت خواب مى‌كند: «او خواب را براى شما مايه راحتى قرار داد» «وَ النَّوْمَ سُباتاً».
«سُبات» در لغت از ماده «سبت» (بر وزن وقت) به معنى قطع نمودن است، سپس، به معنى تعطيل كردن كار به منظور استراحت آمده، و اين كه: «روز شنبه» را در لغت عرب «يوم السبت» مى‌نامند، به خاطر آن است كه نامگذارى آن از برنامه يهود گرفته شده؛ چرا كه روز شنبه، روز تعطيلى آنها بود.
در حقيقت، اين تعبير اشاره‌اى به تعطيل تمام فعاليت‌هاى جسمانى به هنگام خواب است؛ زيرا مى‌دانيم در موقع خواب، قسمت مهمى از كارهاى بدن به كلى تعطيل مى‌شوند، و قسمت ديگرى همچون كار قلب و دستگاه تنفس، برنامه عادى خود را بسيار كم كرده، و به صورت آرام‌تر ادامه مى‌دهند تا رفع خستگى و تجديد قوا شود.
خواب به موقع و به اندازه، تجديد كننده تمام نيروهاى بدن است، نشاط آفرين و مايه قدرت، و بهترين وسيله براى آرامش اعصاب، به عكس، قطع خواب، مخصوصاً براى يك مدت طولانى، بسيار زيانبار و حتى مرگ آفرين است و به همين دليل، يكى از مهمترين شكنجه‌ها براى شكنجه‌گران، قطع برنامه خواب است كه مقاومت انسان را به سرعت در هم مى‌شكند.
در پايان آيه، به نعمت «روز» اشاره كرده، مى‌فرمايد: «و خداوند روز را مايه حركت و حيات قرار داد» «وَ جَعَلَ النَّهارَ نُشُوراً».