مشركان عصر پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله داشته، و اين مايه تسلى خاطر براى پيامبر صلى الله عليه و آله و مؤمنان اندك نخستين بود كه: بدانند تاريخ از اين گونه افراد و منطق‌ها بسيار به خاطر دارد و ضعف و فتورى به خود راه ندهند.
و نيز مخصوصاً روى عذاب دردناك اين اقوام و بلاهاى وحشتناكى كه بر آنها فرود آمد، تكيه شده است كه: خود تهديد مؤثرى براى مخالفان پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله در آن شرائط است.
بخش سوم، در حقيقت جنبه نتيجه‌گيرى از بخش‌هاى گذشته دارد، پيرامون پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله، عظمت قرآن، تكذيب مشركان مى‌باشد و دستوراتى به آن حضرت در زمينه روش دعوت، و چگونگى برخورد با مؤمنان مى‌دهد، و سوره را با بشارت به مؤمنان صالح، و تهديد شديد ستمگران به پايان مى‌رساند.
ضمناً، نام اين سوره از چند آيه آخر، كه پيرامون شعراى بى هدف سخن مى‌گويد گرفته شده است.
اين نكته نيز قابل توجه است كه: اين سوره از نظر تعداد آيات، بعد از سوره «بقره» بر همه سوره‌هاى قرآن فزونى دارد، هر چند از نظر تعداد كلمات، چنين نيست، بلكه از بسيارى از آنان كوتاه‌تر است.
***