بود: گاه از آغاز ويران و فاسد است، همچون عملى كه براى «ريا» انجام مى‌گيرد.
گاه، انسان در حين عمل گرفتار غرور، عجب و خودبينى مى‌شود و ارزش عملش به خاطر آن از بين مى‌رود.
و گاه، بعد از عمل به خاطر انجام كارهاى مخالف و منافى، اثرش محو و نابود مى‌گردد، مانند انفاقى كه پشت سر آن «منت» باشد، و يا اعمال صالحى كه پشت سر آن كفر و ارتداد صورت گيرد.
و حتى طبق بعضى از روايات اسلامى، گاه، انجام گناهانى قبل از انجام عمل روى آن اثر مى‌گذارد، چنان كه در مورد شراب‌خوار مى‌خوانيم: تا چهل روز نماز او مقبول درگاه خدا نخواهد شد. «١»
به هر حال، اسلام برنامه‌اى فوق العاده دقيق، باريك و حساب شده درباره خصوصيات عمل صالح دارد.
در حديثى، از امام باقر عليه السلام مى‌خوانيم: روز قيامت خداوند گروهى را مبعوث مى‌كند، در حالى كه نورى در مقابل آنان همچون لباس‌هاى سفيد و درخشنده است (اين نور همان اعمال آنها است) سپس به آن اعمال فرمان مى‌دهد: همگى ذرات پراكنده غبار شويد (و به دنبال آن همه محو مى‌گردند) آن گاه فرمود:
انِّهُمْ كانُوا يَصُومُونَ وَ يُصَلُّونَ وَ لكِنْ كانُوا اذا عُرِضَ لَهُمْ شَىْ‌ءٌ مِنَ الْحَرامِ أَخَذُوهُ وَ اذا ذُكِرَ لَهُمْ شَىْ‌ءٌ مِنْ فَضْلِ أَمِيْرِالْمُؤْمِنِيْنَ أَنْكَرُوهُ!:
«آنها نماز و روزه را به جا مى‌آوردند ولى هنگامى كه حرامى به آنها عرضه مى‌شد، از آن استفاده مى‌كردند و موقعى كه از فضائل امير مؤمنان على عليه السلام براى