بگشايم «من هرگز ايمان آورندگان را طرد نخواهم كرد» «وَ ما أَنَا بِطارِدِ الْمُؤْمِنِينَ».
اين جمله در حقيقت، پاسخ به درخواست ضمنى اين ثروتمندان مغرور است كه از نوح عليه السلام خواسته بودند، اين گروه را از خود براند و طرد كند، تا نزد او حاضر شوند!
***
و مى‌افزايد: تنها وظيفه من اين است كه من مردم را انذار كنم «من فقط بيم دهنده آشكارى هستم» «إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ مُبِينٌ».
هر كس اين هشدار مرا بشنود، و از راه انحراف به صراط مستقيم، بازگردد پيرو من است، هر كه باشد و در هر وضع مادى و شرائط اجتماعى.
قابل توجه اين كه: اين ايراد را نه تنها بر نوح عليه السلام كه نخستين پيامبران اولوا العزم است گرفتند، به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله نيز كه خاتم انبياء است و همچنين به ساير پيامبران نيز گرفتند.
آنها با عينك سياهى كه بر چشم داشتند منظره اين سپيد جامگان را تاريك مى‌ديدند و همواره خواهان طرد و رد آنها بودند، و اصلًا خدا و پيامبرانى را كه چنين بندگان و پيروانى داشته باشند، نمى‌پسنديدند!
اما قرآن چه زيبا در سوره «كهف»، آيه ٢٨ به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد: وَ اصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَ الْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ وَ لا تَعْدُ عَيْناكَ عَنْهُمْ تُرِيدُ زِينَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ لا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنا قَلْبَهُ عَنْ ذِكْرِنا وَ اتَّبَعَ هَواهُ وَ كانَ أَمْرُهُ فُرُطاً:
«با كسانى باش كه پروردگار خود را صبح و عصر مى‌خوانند، و تنها ذات او را مى‌طلبند، هرگز چشم‌هاى خود را به خاطر زينت‌هاى دنيا از آنها برمگير، و از