همان بهشتى كه «براى هميشه در آن خواهند ماند» «خالِدِينَ».
«اين وعده‌اى است مسلّم بر پروردگارتان، كه آن را بر عهده گرفته است» «كانَ عَلى‌ رَبِّكَ وَعْداً مَسْئُوُلًا».
اين سؤال و داورى طلبيدن، نه به خاطر آن است كه: كسى ترديد در اين امر داشته باشد، و نه اين كه: آن عذاب‌هاى دردناك وحشتناك قابل موازنه و مقايسه با اين نعمت‌هاى بى‌نظير باشد، بلكه، اين گونه سؤال‌ها و داورى طلبيدن‌ها، براى بيدار ساختن وجدان‌هاى خفته است، كه آنها را در برابر يك امر بديهى و بر سر دو راهى قرار دهند.
اگر در پاسخ بگويند: آن نعمت‌ها بهتر است و برتر است (كه حتماً بايد بگويند) خود را محكوم كرده‌اند كه اعمالشان بر ضد آن است، و اگر بگويند: آن عذاب بر اين نعمت برترى دارد، سند بى عقلى خود را امضاء نموده‌اند، و اين درست به آن مى‌ماند كه، ما به جوان گريزپائى كه مدرسه و دانشگاه را ترك گفته، هشدار مى‌دهيم، مى‌گوئيم: ببين آنها كه از علم و دانش فرار كردند و در آغوش فساد افتادند جايشان زندان است، آيا زندان بهتر است يا رسيدن به مقامات عالى؟!
***
نكته‌ها:
١- نخست به اين نكته بايد توجه كرد: در آيات فوق در يك جا «خلد» و جاودانگى را به عنوان صفتى براى بهشت بيان كرده، و در جاى ديگر «خالد بودن» را حال براى بهشتيان، تا تأكيدى باشد بر اين حقيقت كه هم بهشت جاودانى است و هم ساكنان آن.
***