تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٥
مىكند، اما غير از آب، بسيارى از اشياء پاكند، ولى هرگز نمىتوانند آلودهاى را پاك كنند.
به هر حال، آب علاوه بر خاصيت حياتبخشى، خاصيت فوقالعاده مهم پاك كننده را دارد، اگر آب نبود، در يك روز سر تا سر جسم، جان و زندگى ما كثيف و آلوده مىشد، گرچه آب، معمولًا ميكرب كش نيست، ولى به خاطر خاصيت حلّال بودن فوقالعادهاش، انواع ميكربها را مىتواند در خود حل كند و بشويد و از بين ببرد، و از اين نظر، كمك بسيار مؤثرى به سلامت انسان و مبارزه با انواع بيمارىها مىنمايد.
به علاوه مىدانيم: پاكيزه كردن روح از آلودگىها به وسيله غسل و وضو نيز با آب انجام مىگيرد، پس، اين مايع حياتبخش هم پاك كننده روح است و هم جسم.
***
اما اين خاصيت پاك كننده بودن، با تمام اهميتى كه دارد، در درجه دوم قرار داده شده، لذا در آيه بعد، اضافه مىكند: «هدف ما از نزول باران اين است كه:
سرزمين مرده را به وسيله آن زنده كنيم» «لِنُحْيِيَ بِهِ بَلْدَةً مَيْتاً». «١»
و نيز «اين آب حياتبخش را براى نوشيدن در اختيار مخلوقانى كه آفريدهايم چهارپايان و انسانهاى بسيار، بگذاريم» «وَ نُسْقِيَهُ مِمَّا خَلَقْنا أَنْعاماً وَ أَناسِيَّ كَثِيراً».
***