واژه «نشور» در اصل از «نشر» به معنى گستردن، در مقابل پيچيدن است.
اين تعبير، ممكن است اشاره، به گسترش روح، به هنگام بيدارى در سراسر بدن باشد كه بى شباهت به زنده شدن بعد از مرگ نيست، و يا اشاره، به گسترش انسان‌ها در صحنه اجتماع و حركت براى كارهاى مختلف زندگى در روى زمين.
در حديثى از پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: همه روز، صبحگاهان اين جمله را مى‌فرمودند: الحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِى أَحْيانا بَعْدَ ما أَماتَنا وَ الَيْهِ النُّشُورِ:
«ستايش مخصوص خداوندى است كه ما را بعد از مرگ، زنده كرد و حيات نوين بخشيد، و سرانجام به سوى او محشور خواهيم شد». «١»
و به راستى روشنائى روز، از نظر روح و جسم انسان، حركت آفرين است همان گونه كه تاريكى، خواب‌آور و آرام‌بخش است.
در جهان طبيعت، نيز به هنگام درخشش اولين اشعه خورشيد، جنب و جوش عظيمى همه موجودات زنده را فرا مى‌گيرد، رستاخيزى در ميان آنها بر پا مى‌شود، و هر يك به دنبال برنامه خويش به حركت در مى‌آيند، و حتى گياهان نيز در برابر نور، به سرعت تنفس، تغذيه، رشد و نمو مى‌كنند، در حالى كه: با غروب آفتاب گوئى شيپور خاموشى در سراسر جهان طبيعت زده مى‌شود، پرندگان به لانه‌ها بازمى‌گردند، و موجودات زنده، به استراحت و خواب مى‌پردازند، حتى گياهان در نوعى خواب فرو مى‌روند.
***
بعد از بيان اين مواهب عظيم، كه از اساسى‌ترين پايه‌هاى زندگى انسان‌ها است، به موهبت بسيار مهم ديگرى پرداخته، مى‌فرمايد: «او كسى است كه بادها را بشارتگرانى پيش از رحمتش فرستاد، و از آسمان آبى پاك كننده نازل كرديم»