تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٨
١٦٧ قالُوا لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ يا لُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِينَ
١٦٨ قالَ إِنِّي لِعَمَلِكُمْ مِنَ الْقالِينَ
١٦٩ رَبِّ نَجِّنِي وَ أَهْلِي مِمَّا يَعْمَلُونَ
١٧٠ فَنَجَّيْناهُ وَ أَهْلَهُ أَجْمَعِينَ
١٧١ إِلَّا عَجُوزاً فِي الْغابِرِينَ
١٧٢ ثُمَّ دَمَّرْنَا الآخَرِينَ
١٧٣ وَ أَمْطَرْنا عَلَيْهِمْ مَطَراً فَساءَ مَطَرُ الْمُنْذَرِينَ
١٧٤ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ
١٧٥ وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ
ترجمه:
١٦٧- گفتند: «اى لوط! اگر (از اين سخنان) دست بر ندارى، به يقين از اخراج شدگان خواهى بود»!
١٦٨- گفت: «من دشمن سرسخت اعمال شما هستم!
١٦٩- پروردگارا! من و خاندانم را از آنچه اينها انجام مىدهند رهائى بخش»!
١٧٠- ما او و تمامى خاندانش را نجات داديم.
١٧١- جز پير زنى كه در ميان بازماندگان بود!
١٧٢- سپس ديگران را هلاك كرديم!
١٧٣- و بارانى (از سنگ) بر آنها فرستاديم؛ چه بد بود باران انذار شدگان!