آفريده، و به نور آفتاب و قطرات حيات‌بخش باران و ذرات خاك فرمان مى‌دهد اين دانه را برويانيد، تنها خدا است.
اينها حقائقى است كه هيچ كس نمى‌تواند منكر آن شود، و يا آن را به غير خدا نسبت دهد، او است كه آفريننده آسمان‌ها و زمين است، و او است كه نازل كننده باران است، او مبدأ اين همه زيبائى و حسن و جمال در عالم حيات است.
حتى دقت در رنگ آميزى يك گل زيبا و برگ‌هاى لطيف و منظمى كه در درون يكديگر اطراف هسته مركزى گل حلقه زده‌اند، و آواى حيات سرداده‌اند كافى است كه انسان را به عظمت، قدرت و حكمت آفريدگار آن آشنا سازد، اينها است كه قلب انسان را تكان مى‌دهد و به سوى او مى‌خواند.
به تعبير ديگر: توحيد در خلقت (توحيد خالق) و توحيد در ربوبيت (توحيد تدبير كننده اين جهان) پايه‌اى براى «توحيد معبود» شمرده شده است.
و لذا در پايان آيه مى‌گويد: «آيا معبود ديگرى با خدا است»؟ «أَ إِلهٌ مَعَ اللَّهِ».
«ولى آنها گروهى نادان هستند كه از پروردگار عدول كرده و غير او را كه هيچگونه قدرتى ندارد شريك او قرار مى‌دهند» «بَلْ هُمْ قَوْمٌ يَعْدِلُونَ». «١»

***
در دومين سؤال به بحث از موهبت آرامش، ثبات زمين و قرارگاه انسان در اين جهان پرداخته، مى‌گويد: «آيا معبودهاى ساختگى آنها بهتر است يا كسى كه زمين را مستقر و آرام قرار داد، و در ميان آن، نهرهاى آب جارى، روان ساخت، و