اين آزمايش، ممكن است از اين طريق باشد كه: انتخاب پيامبران از جنس بشر آن هم از انسان‌هائى كه از ميان توده‌هاى جمعيت محروم برمى‌خيزند، خود آزمايش بزرگى است؛ چرا كه گروهى ابا دارند زير بار هم‌نوع خود بروند به خصوص، كسى كه از نظر امكانات مادى در سطح پائينى قرار داشته باشد، و آنها از اين نظر در سطح بالا، و يا سن و سالشان بيشتر و در جامعه سرشناس‌تر باشند.
اين احتمال، نيز وجود دارد كه منظور آزمودن عمومى مردم، به وسيله يكديگر است؛ چرا كه افراد از كار افتاده، ناتوان، بيمار، يتيم و دردمند، آزمونى هستند براى اقويا، سالم و تندرست، و به عكس افراد تندرست و قوى، آزمونى هستند براى افراد ضعيف و ناتوان.
آيا گروه دوم راضى به رضاى خدا هستند؟ و آيا گروه اول وظيفه و تعهد انسانى خود را در برابر گروه دوم انجام مى‌دهند، يا نه؟
و از آنجا كه اين دو تفسير، با هم منافاتى ندارند ممكن است هر دو در مفهوم وسيع آيه كه امتحان مردم به وسيله يكديگر است جمع باشد.
و به دنبال اين سخن، همگان را مورد خطاب قرار داده، سؤال مى‌كند: «آيا صبر و شكيبائى پيشه مى‌كنيد»؟ «أَ تَصْبِرُونَ».
چرا كه مهمترين ركن پيروزى در تمام اين آزمايش‌ها صبر، استقامت و پايمردى است، صبر و استقامت در برابر هوس‌هاى سركشى كه مانع از قبول حق مى‌شود، صبر و استقامت در برابر مشكلاتى كه در آنجا وظائف و اداء رسالتها وجود دارد، و همچنين شكيبائى در برابر مصائب و حوادث دردناك كه زندگى انسان به هر حال، خالى از آن نخواهد بود.
خلاصه، تنها با نيروى پايدارى و صبر است كه مى‌توان از عهده اين امتحان